Na początku dużo czasu spędziliśmy na muzykowaniu – graliśmy na organkach i dzwonkach chromatycznych. Borysowi sprawia to ogromną przyjemność. Bardzo miły jest dla mnie moment, kiedy Borys chwyta moje palce i kładzie je na klawiszach, dając znać, że chce, abym jeszcze grała. Od jakiegoś czasu ćwiczymy granie pięciu dźwięków po kolei, z których każdy odpowiada głosce z imienia chłopca. Borysowi nie udaje się tego wykonać samodzielnie, ale z moją pomocą robi to bardzo chętnie. Zwykle grając na dzwonkach, przekręca pałeczkę i próbuje grać drugą stroną, ale za każdym razem go poprawiam. Dzisiaj zauważyłam, że początkowo chciał grać tak jak zwykle, ale po chwili zastanowienia przekręcił pałeczkę w dobrą stronę. Znowu mały sukces.
Podobnie jak poprzednio trochę czasu spędziliśmy na zabawie z piłką i szukaniu jej w tunelu. Borys jak zwykle miał mnóstwo energii i z głośnym śmiechem biegał po pokoju, tańczył do muzyki i turlał się po podłodze. Nie miałam jednak większych problemów, żeby po jakimś czasie zaprowadzić go do stolika i wykonywać inne ćwiczenia. Całkiem sprawnie szło mu rozróżnianie żółtych i niebieskich krążków i wrzucanie ich do odpowiednich kubeczków. Bez problemu poradził sobie także z nakładaniem klocków o różnych kształtach na patyczki. To był właśnie jeden z takich dni, kiedy Borysowi prawie wszystko się udawało. Coraz częściej zauważam, że chłopiec przed albo po zrobieniu czegoś, patrzy się na mnie, jakby czekał na moją reakcję na jego działania. To mnie przekonuje, że Borys ma coraz większy kontakt z otoczeniem.
Nasze następne spotkanie za dwa tygodnie. Już nie mogę się doczekać.
|
|