20 czerwca

Na dzisiaj miałam przygotowaną dla Borysa małą niespodziankę urodzinową – ponieważ nie było mnie w zeszłym tygodniu, więc przyniosłam ją dzisiaj.

Otóż, udało mi się dostać drewniane zabawki edukacyjne, myślę, że będą bardzo dobrą pomocą edukacyjną dla chłopca. Takie przedmioty poprawiają koordynację wzrokową, pozwalają się skupić na jednej czynności, poprawiają koncentrację i pamięć. Wprawdzie Borys nie był nimi dzisiaj zbytnio zainteresowany, ale jestem niemal pewna, że za tydzień się do nich przekona – zwykle tak jest. Poniżej zamieszczam ich zdjęcia, bo trudno byłoby mi je opisać.

Dużo graliśmy z Borysem w piłkę, nie tylko małymi piłeczkami do ping-ponga, ale także dużą normalną piłką. Chłopiec siedział na kanapie, a ja rzucałam do niego. Borysowi udawało się odrzucać piłkę, z czego byłam bardzo dumna. Ostatnio naprawdę widzę, jak duże postępy Borys zrobił w ostatnim czasie. Mimo że często jestem zmęczona po zajęciach i czasami zastanawiam się, czy to wszystko ma w ogóle sens, to po chwili, kiedy patrzę na to z perspektywy czasu, jaki spędziłam z chłopcem, coś dobrego rośnie mi w sercu. Nasze wspólne spotkania dobrze wpływają nie tylko na Borysa, ale także na mnie. Nie wyobrażam sobie już soboty bez tych zajęć. Mam nadzieję, że nadejdzie w końcu moment, kiedy Knill nie będzie sprawiał chłopcu problemów i kiedyś po raz kolejny coś powie... Teraz bardzo dużo gaworzy – podczas wszystkich ostatnich zajęć można było to zauważyć. 

Dziś też – jak zwykle – bawiliśmy się w ganianego. Chłopiec bardzo lubi, kiedy rozkładam szeroko ręce i nie pozwalając mu położyć się na kanapie udaję, że chcę go złapać. Wtedy on ucieka ze śmiechem i całą sytuację powtarzamy jeszcze kilka razy.

Dość ciężko idzie mi z Borysem oglądanie zdjęć. O ile przedmiotami na obrazkach jest w miarę zainteresowany, o tyle bardzo nie lubi oglądać albumów z fotografiami. 

Po dzisiejszych zajęciach byłam trochę zmęczona, ale i tak czekam już z niecierpliwością na następne.